سمفوني مرده دندانها واقيانوسي كه از درد نا تمام مانده است و هم اويي كه هي در

 من سرك مي كشد و تماميت عريان مرا نظاره ميكند .

 هفتصدو چهل وشش روز

باور كن عاشق شده بودم

ونود روز فقط عاشق ماند

واینگونه بود که خدا به پایان رسید...

...

 

باتو دیگر هیچ عکسی سانسور و یا حذف نمی شود

 و هیچ اشکی از درد نیست

آزاد و یله

مثل نیلوفران مرداب

.

.

.

فقط !

راستی چرا این همه دیر آمدی؟

 

 

به سادگی اتفاق می افتد

و هیچگاه از خاطر نمی رود

 مهرت را در نیمی ازمهر به دل گرفتن

و  شیدا تر از همیشه ات شدن

اولین شب آرامش باتو

مهربان و عزیز

وبغض...

 

گاز زدن به سیب سبزی که مزّه کاه می دهد تراژیک ترین اتفاق زندگی است

 

عریان،تنها با تن پوشی اندک آن هم برای ستر شرمینه های زنانه ،چشم دوخته به سقفی مسّقف

به فرسک های پوسته پوسته شده و روزگاری عبوس وبه غایت عبث می اندیشم

هیچ یادی از یاد نمی رود وفراموشی تلاش بیهوده ایست برای از خاطر بردن تمامی چیزهایی که بر ما

می انگارند

گوردخمه های تعلق،میله هایی سبز وهمین مویز سیاه رنگی که به من تعارف میکنی اش

ستاره های شب،پستو های شلوغ وهمین صدای دلخراش ناگزیرملعبه های تو،اسبان سیاه و سربازان

 سپید،شاهی مات و وزیری که کیش دلدادگی را از یاد برده است

عاشقانه ای ناآرام در شهری که هیچگاه دوست نمی داشتمش ، بی گمان روزی و هم اکنون

 استخوانهای مرا میسوزاند

آسیاب به نوبت تهنیت باد ها وتسلیت باد هاکه تحفه ای می شود برای این دل درویش مسلک و

فراموشی هرزگی تنان آبستن عشق

وتمامی جهانی که در پی دست یازیدن به غیر است.

 

وتو آنچنان بزرگی که خنده های کوچک مرا تخمیر می کنی

سالهایی که بی تو گذشت و ماه هایی که با تو آمد را با تمام حواس ششگانه ام به شعبده می نگرم...

تمام ورق های عالم را فاحشه کرده ام و به دست خودکارهای بیک آبی سپرده ام تا تو را"یک بار ،نه یکبار دیگر"

برایم فاش کنند.

سالیان متمادی بی دوست زیستن و در کنج دلتنگی خزیدن واز روی بی هم پیالگی خون خوردن واز روی عادت

کنار حوصله دلی نشستن

هفت هزار و سیصد و یکمین روز شمسی است که برایت می نویسم، از اولین نون های کج ومعوج کودکی تا

دلنوشته های ناگزیر اکنون

تمام این ها شاید برای آمدن کسی بود، اینکه روزی بیاید وبه تنها بودگی آدمیزادی من پایان بدهد

آمد و با الفت ونه از روی عادت مالوف کنار حوصله دلم نشست

آمد ومن واژه ها را مضمحل نمودم و به تکرار حروف قناعت

و آنقدر مشعوف که از روی اشتیاق فقط توانستم همان نون های کج ومعوج را بنویسم

وآنقدر بیقرار که فقط بلدم تا ده بشمارم که زودتر برگردد.

به تکرّر نوشیدن چای کیسه ای، دیگر انتظار آمدن میهمان را از یاد برده ایم

و به کم سویی چشمانی بی فروغ ،هیچ مژگانی ما را چشم به راه نامه ای نمی کند

دیگر انتظار برای انتظار هم بیهوده است...